Title : when you hurt,I hurt

Paring : Junghoon x Kyuhyun

Author : RyeoMe

Note : ฟิคเป็นทางการเรื่องแรกของเราจริงๆ คำไหนมันขัดๆบอกได้ๆ

          ได้อารมณ์ชั่ววูบตอบฟังเพลง Cleansing Cream

         และอย่างงกับชื่อเรื่อง เราก็งงอยู่เหมือนกัน

 

 

 

 

 

________________________________________________________________________________

 

 

.

 

ร่างบางในชุดทำงานที่หลุดลุ่ย วิ่งลงมาจากคอนโดสูงใจกลางเมือง ในยามวิการ วิ่งมาตามทางเดินเรื่อยๆ จนแน่ใจว่าไกลพอสำหรับการจะหนีใครบางคน ผู้คนส่วนใหญ่ที่เดินผ่านหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้ตัวเขามากที่สุด คงเป็นเพราะสภาพของตัวเขาตอนนี้ กระดุมเสื้อเชิ้ตที่ถูกกระชากออกจนเห็นเสื้อกล้ามข้างใน เนคไทที่ถูกคลายออกให้หลวม ใบหน้าที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา และบางส่วนของใบหน้าที่มีรอยฟกช้ำ

 

คยูฮยอนนั่งลงบริเวณม้านั่งใกล้ๆ เพื่อพักความเหนื่อยล้าจากการออกแรงวิ่งมา เขานั่งทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ซักพัก... ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงสายตาของผู้อื่นที่มองมา คยูฮยอนสำรวจตัวเองก่อนจะติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อยและเช็ดคราบน้ำตาออกด้วยเนคไทอย่างลวกๆ                

 

 

 

 

ร่างบางคิดถึงใครบางคนที่น่าจะช่วยเขาได้ อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาบรรเทาความเจ็บปวดเหมือนที่เคยผ่านมาทุกครั้ง และครั้งนี้ก็ด้วย คิดได้ก็หยิบโทรศัพท์กดเบอร์ที่ตนคุ้นเคย  รอสายเพียงไม่นานก็มีเสียงคนตอบรับมา

 

“พี่ครับ... มาหาผมได้มั้ยครับ”เสียงที่พูดออกไป สั่นเครือจนปลายสายรู้สึกได้ และรีบถามออกไปด้วยความร้อนใจ

“นายอยู่ไหน?”

 

“สวนใกล้ๆคอนโด‘เขา’น่ะครับ”

 

“...........” ปลายสายเงียบไปอยู่พักใหญ่

“รอพี่อยู่ที่นั่นนะ อย่าไปไหนละ”

 

 

ไม่รอให้คยูฮยอนได้พูดอะไรต่อ สัญญาณก็ถูกตัดขาดไป  เพียงไม่นานรถยนต์สีดำคันที่คุ้นเคยก็มาจอดอยู่ตรงหน้าคยูฮยอน  เขาลดกระจกลงเพียงเล็กน้อยก่อนจะเรียกให้ร่างบางที่นั่งเหม่ออยู่ได้รู้สึกตัวและขึ้นรถก่อนจะขับไปยังที่หมายที่รู้ดี

 

บรรยากาศบนรถดูอึดอัดไม่น้อย ได้ยินเพียงเสียงแอร์ที่ทำงานตามหน้าที่ของมัน  คยูฮยอนเอาแต่เสมองหน้าต่างรถ กับอีกคนที่ตั้งใจแต่มองดูทาง มีเพียงความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่แคบภายในรถตลอดทาง

 

“เรื่องเดิมใช่มั้ย?”  ในที่สุดอีกฝ่ายก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถาม แม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่ตนเองไม่อยากจะอยู่ในบรรยากาศที่เงียบๆแบบนี้

 

“ก็ ครับ” คยูฮยอนก้มหน้าต่ำลงก่อนจะตอบกลับมาเสียงแผ่วมือบางจิกกำแน่นเข้าหากันสะกัดกลั้นความรู้สึกมากมายที่ไหลเวียนเข้ามาในหัว

 

 

 

 

 “คราวนี้ 'เขา’ ทำร้ายผม...”

 

 

 

 

หากเพียงแต่คยูฮยอนหันมา ก็จะเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากคนข้างๆ มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเส้นเลือดบางส่วนโผล่นูนออกมา ออกแรงเค้นราวจะให้แหลกไปกับมือของตัวเอง ความเร็วของรถที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เทียบได้กับความอึดอัดภายในใจเขา  

 

“เจ็บมากมั้ย...”

 

 

“ฮึก...พี่จองฮุน...” คำถามสั้นๆที่ออกมาก็แทนความรู้สึกห่วงใยที่มีให้คนข้างๆได้มากมาย ทำให้คยูฮยอนต้องปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกักกั้นไว้ไหลมาอีกรอบ

 

 

“อย่าร้อง...คยูฮยอนนา..” ไม่นาน เสียงสะอื้นของคนข้างๆก็ค่อยๆเบาลง

 

 

 

 

ในที่สุดก็ถึงที่หมาย รถยนต์เลี้ยวเข้าจอดในบ้านหลังเล็กๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าไปข้างใน จองฮุนจุดบุหรี่ขึ้นสูบตามความเคยชินก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียง

คยูฮยอนเดินตามออกไปก่อนจะหยิบบุหรี่ในมือของคนข้างๆ ขึ้นมาสูบเข้าไปลึกๆ  กลิ่นแปลกๆ ของมันทำคยูฮยอนต้องเบ้หน้า แต่ยามที่ปล่อยให้ควันเหล่านี้ค่อยๆออกมาจากปอด ทอดมองดูกลุ่มควันสีขาวที่ค่อยๆจางหายไป ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย

 

จองฮุนมองคนข้างๆ ที่แย่งบุหรี่เขาไป ครั้งแรกที่คยูฮยอนเคยสูบมัน ก็สำลักควันจนหน้าแดงและสาบานว่าจะไม่สูบมันอีก

 

แต่เขารู้ในเวลาแบบนี้คยูฮยอนจะใช้มันเพื่อผ่อนคลาย...เหมือนกับที่เขาใช้

 

 

 

“โอ้ย..”  คยูฮยอนยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้ง แต่กลับเผลอไปโดนรอยช้ำที่ริมฝีปากทำให้ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  จองฮุนหันไปมองอีกคน หยิบบุหรี่ที่คาอยู่ในมือออกมาก่อนจะทิ้งมันลงที่กระถางต้นไม้ตรงหน้าโดยไม่ลืมที่จะดับมัน

 

มือหยาบค่อยๆ ประคอบใบหน้าของคยูฮยอนให้หันมาสบตาตรงหน้า สายตาไล่มองดวงตาที่บวมช้ำ รอยนิ้วมือแดงบนแก้มสีซีดและริมฝีปากที่เห็นเลือดสีแดงซึมอยู่ เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมา ไล่ลูบริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา

 

“ผม..ขอโทษ..”คำพูดที่ติดขัดออกมาจากปากคยูฮยอน

 

 

 

“ทั้งที่พี่บอกแล้ว...ผม.. ผม หยุดมันไม่ได้”

 

 

 

“ทำยังไงผมก็ลืมเขาไม่ได้ ผมรักเขา”

 

 

“...........”

 

 

 

 

“ไม่รักตัวเองรึไง”

 

 

 

คยูฮยอนไม่ได้ตอบคำถามของจองฮุน  แต่ก็เงยหน้าไปสบกับสายตาที่ห่างกันเพียงคืบ คยูฮยอนเข้าใจความหมายของมันดี ถึงแม้ว่าปกติจองฮุนจะดูเย็นชา แต่ทุกการกระทำของเขามันอ่อนโยน และอบอุ่นกับเขาเสมอมา

 

‘สายตาของพี่จองฮุน’  คยูฮยอนเข้าใจดี

 

ร่างสูงตรงหน้าเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของร่างบางก่อนจะพาเข้ามายังห้องนั่งเล่น บอกให้ร่างบางนั่งอยู่กับที่ก่อนที่ตนเองจะเดินไปทั่วห้องจนเจอกล่องยาเล็กๆ บนชั้นวางของ จองฮุนนั่งลงข้างๆคยูฮยอน ก่อนจะเปิดกล่องยาค้นหาของที่พอจะนำมาทำแผลให้คยูฮยอนได้

 

 

คยูฮยอนได้แต่นั่งนิ่งๆ ให้คนตรงหน้าจัดการกับแผลบนใบหน้าตนเอง แม้แต่รอยฟกช้ำเล็กๆ ก็ยังไม่ละเลยที่จะทายาให้

 

 

เพียงแค่นั่งเฉยๆ และมองดูคนตรงหน้าไปเรื่อยๆ คำถามเดิมๆ ผุดขึ้นมาในความคิด แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยจะเอ่ยปากถาม

เพราะคยูฮยอนรู้ดีว่าพี่จองฮุนทำแบบนี้ทำไม

 

 

และถึงตัวเขาจะเอ่ยถามไป จองฮุนก็คงไม่ตอบ..

 

 

 

 

มือหนาละจากการทำแผลให้คนตรงหน้า ก่อนจะลงมือเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าที่ เตรียมตัวจะลุกขึ้นนำของไปเก็บแต่ก็ต้องกลับมานั่งลงเหมือนเดิม เพียงแค่คนที่อยู่ข้างๆออกแรงดึงชายเสื้อเพียงเล็กน้อย

ไม่ทันที่จะได้ถามว่าทำไม ใบหน้าหวานก็ซุกลงกับหน้าอกแกร่ง เสียงสะอื้นเล็กกับความชื้นที่รู้สึกได้ ทำให้จองฮุนกำมือไว้แน่น…

 

 

 

คยูฮยอนนำมือบางสวมกอดคนตรงหน้าก่อนที่วงแขนกว้างจะสวมกอดร่างบางตอบ ฝ่ามือไล่ลูบจากศรีษะลงมาถึงกลางหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกลับจะปลอบประโลม ไล่ความข่มขื่นของร่างบางให้หมดไป

 

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนจนเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นค่อยๆเบาลง จนตอนนี้เหลือแต่เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ จองฮุนค่อยๆ ประคองตัวคยูฮยอนให้นอนลงบนโซฟา ก่อนจะนำผ้าผืนหนาจากในห้องนอนมาคลุมตัวร่างบางไว้  มือหนาเกลี่ยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปกใบหน้าหวานออก ก่อนที่จะก้มลงไปแนบริมผีปากกับหน้าผากมน  ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้กับคยูฮยอน

 

 

 

 

คยูฮยอนหลับไปแล้ว...

 

 

ร่างสูงจึงเดินออกไปที่ระเบียง บุหรี่ถูกจุดใหม่อีกมวน เขาสูบเอาสิ่งเสพติดเข้าไปในร่างกายอีกครั้งแล้วค่อยๆปล่อยควันสีเทาให้ลอยหายไปบนท้องฟ้าที่มืดสนิท  

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าหากความรู้สึกที่มีจางหายไปได้เหมือนกับควันพวกนั้นก็คงดีสินะ…

 

 

 

 

 

 

แต่ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้แม้แต่จะบอกก็ทำไม่ได้ เขาจึงได้แค่เก็บมันไว้ เก็บความรู้สึกนี้ไว้ลึกๆ

ได้แสดงออกมาแค่ยามที่คยูฮยอนเป็นแบบนี้ แค่แสดงให้รู้ว่าพี่ชายของคยูฮยอนคนนี้ห่วงใยคยูฮยอนตลอดเวลา  

 

 

 

 

 

 

ความห่วงใย ที่ไม่ใช่แค่ในฐานะพี่ชาย

 

 

.

.

.

 

END

 

_________________________________________________________

 

 

 

ขอบคุณพี่สาว@kwnzkwan ที่ช่วยให้คำแนะนำ

อ่านแล้วเป็นไงมั่ง เราไม่มั่นใจเลย จะติจะด่าจะชมก็ได้นะคะ ชุ้บุ =3=